150 jaar telefonie, maar wie wil zijn telefoon nog gebruiken voor bellen?

Vandaag vieren we dat Alexander Bell 150 jaar geleden zei: “Mr. Watson, come here. I want to see you.” Het was het allereerste telefoongesprek ooit en dat is dus voor ons ook een belangrijk moment. Maar dat bellen… daar is toch wel heel veel in veranderd. Willen we onze telefoon überhaupt nog gebruiken om te bellen?

150 jaar telefonie

We bellen steeds minder. Dat zien we in de minuten dat mensen bellen tijdens de jaarwisseling: dat loopt al jaren achteruit. Maar in het algemeen genomen wordt er steeds minder gebeld. Het heeft onder andere met generaties te maken: ouderen zijn gewend om te bellen, want die zijn niet opgegroeid met berichten sturen zoals we dat nu volop doen. Jongeren hebben bovendien steeds vaker bel-angst: 40 procent van de jongeren zou het maar eng vinden om iemand op te bellen.

Ergens is dat ook wel te begrijpen: het voelt erg verstorend als je gewend bent om spraakberichten in te spreken die mensen kunnen beluisteren wanneer het hen uitkomt. Of je wil liever iets ‘op papier’ hebben in plaats van dat het besprokene achteraf een welles-nietesverhaal wordt. En dan hebben we het nog niet eens gehad over mensen die enorm lang van stof zijn en waarbij je weet dat je zo weer een uur verder bent. Bellen is nog steeds lekker snel, maar het heeft ook zo zijn nadelen die door onder andere WhatsApp zijn opgelost. 

Er is echter nog een belangrijke reden waardoor bellen steeds meer in het verdomhoekje raakt. Het is het briefpost-effect. Ik bedoel dan niet zozeer dat je geen brieven meer krijgt, omdat mailen nu eenmaal sneller is. Het is meer van wie je brieven krijgt. De Belastingdienst, je gemeente, een aanmaning: post is vaak helemaal niet zo leuk (behalve op je verjaardag misschien). Dat geldt ook voor telefoneren. 9 van de 10 keer dat ik word gebeld heb ik een raar antwoordapparaat, ‘iemand van Microsoft’ of een vervelende verkoper van energie- en telefoniecontracten aan de telefoon. 

Bellen kan nog wel…

Wijd het aan datalekken, wijd het aan een eigen bedrijf hebben, maar uiteindelijk eindigen je gegevens nu eenmaal ergens waar je ze liever niet hebt en word je voortdurend gebeld door allemaal mensen op wie je helemaal niet op zit te wachten. Spaanse nummers, onbekende 06-nummers, vage 088-nummers: er komen zo ontzettend veel onzingesprekken voorbij, dat ik merk dat ik vaker niet oppak dan wel. ‘WhatsApp me maar als het belangrijk is, dan bel ik wel terug’, is mijn motto. Ik doe toch echt liever andere dingen met mijn telefoon dan bellen.

Toch moeten we het niet helemaal uitvlakken. Er is natuurlijk zeker nog een belangrijk nut voor bellen: de zorg. De dokter bellen voor uitslagen, een afspraak maken met de tandarts, met de juf overleggen over het advies voor je kind. Het zijn allemaal dingen waarvoor je gewoon moet bellen. Ook wordt er, zo blijkt uit een micro-onderzoek onder collega’s, veel ‘normaal’ gebeld omdat WhatsApp niet goed weergeeft dat je wordt gebeld via die app. Vaak is de gewone lijn sowieso wat sneller qua respons dan bellen via het internet. Een telefoon gebruiken om te bellen is anno 2026 dus echt zo gek nog niet, maar één ding is duidelijk: het is er sinds een jaar of tien bepaald niet aantrekkelijker op geworden.

Er zijn dus nog zeker wel toepassingen te bedenken waarom die uitvinding van 150 jaar geleden een schot in de roos is, dus danken we meneer Bell vandaag. Al is het maar omdat we zonder deze Schotse uitvinding waarschijnlijk ook geen Android hadden gehad.